​​​Jonas is vergeten wie hij is en wie de anderen zijn.

Elke dag begint opnieuw, van voor af aan.

​

Zijn enige houvast is Fons, die eigenlijk Richard is.

Of is het omgekeerd?

En dan is er nog Elise, zijn vrouw, die machteloos moet toezien hoe hun relatie vervaagt.

​

Jonas weet maar één ding zeker: hij is kandidaat voor de verkiezingen. En hij zal winnen.

Hij vergeet veel, maar dat vergeet hij nooit.

​

De toenemende verwarring van Jonas leidt tot pijnlijke, absurde en hilarische situaties, waarin woede, misverstanden en tederheid elkaar afwisselen.

​

Het stuk toont op aangrijpende wijze hoe een gezin omgaat met het verlies van herinneringen en identiteit.

 

Met een subtiele balans tussen humor en verdriet wordt de vraag gesteld hoeveel van jezelf verloren kan gaan, voordat je echt verdwijnt.